Vananvond vond ik weer zo n typische aanleiding om wat weg te schrijven. Ik besef dat het weer om een moment van walging ging, waarin ik de aanleiding vond om dit korte verslag meende te moeten wegschrijven.

Vanavond in de Wereld draait door zat Mart Smeets. Mart heeft zijn alweer 34 ste boekje weggeschreven. Helder, zo heet het boek.  Daar mocht ie over praten met Jakhals Isolde, de tafelheer van vanavond.
"Je staat er sexy op Mart" begon Isolde, doelend op de cover van genoemd boek. "Ik ben sexy" antwoord Smeets. "Heb je een broekje aan?" vervolgt Isolde……."Heb jij een broekje aan…?" pareert Smeets….."IK heb zojuist in t water geplast." zo vervolgt de kille verslaggever. Gatverdamme denk ik…wat een stoere mannenmonoloog van een Smeets die het in zijn boekje vooral heeft over kwetsbare eerlijkheid in de sportwereld. Eerlijkheid en afscheid, dat zijn de thema’s die de lezer mag consumeren. Als er iemand is, die eerlijkheid niet in zijn vaandel draagt is het voor mij Smeets zelf. En AFSCHEID, daar zit ik al jaren op te wachten..als het Mart Smeets betreft. Ik moet er toch niet aan denken dat deze kouwe boomkikker nog tot 2027 ( zo hoopt Smeets ) verslag doet van de – bijvoorbeeld – wielerwereld. Het betonnen instituut denkt meer en meer dat wereld om hem draait, en alle grote en kleine wetenswaardheden uit de sportwereld gesprokkeld,  uit zijn zwaar metalen gereedschapskist komen. Nog nooit heb ik Smeets op een kwetsbaarheid kunnen betrappen. Als het te pijnlijk wordt, zijn de snel gevonden Smeetsmessen geslepen en zwaait ie als een grommend opperhoofd heen en weer, en roept zo de donder uit de heldere hemel. Helder is ie voor mij nooit geweest. Een held al helemaal niet. En het ergste van alles is, dat men daar in het Gooise matras op de knietjes ligt als de kille goeroe zijn betoog doet.
Het werd voor mij vandaag weer Helder…..Smeets is een uiterst troebele man die steeds grimmiger oud aan het worden is.

Het was zondagmiddag, in een voor mij bekende kroeg. Een middagje poëzie was al een tijdje geleden aangekondigd, en ik wilde wel eens zien wat daar nou precies gebeurde. Dit soort van evenementen doet me meteen denken aan een doorrookte Vinkenoog, die als een ADHD ouderejongere heen en weer hopt om ons zo te bestoken met zijn spinsels. Spinsels uit zijn geestesdwalen.
Ik viel meteen met mijn kont in de boter. Bij binnenkomst moest ik schuifelend op zoek naar een kruk, er werd al volop geconcentreerd gedicht. SSsshtt…hoorde ik al meteen bij het verschuiven van het zware meubel.
Das nou meteen al iets waar ik absoluut niet tegen kan….zulke sissende bevelen op een druilerige zondagmiddag. Schuin boven mij hangt een mooie foto van Chet Baker in zijn gloriejaren. Met dat plaatje op mijn netvlies was het nog vol te houden stil te zijn. Ik durfde mijn drankje niet te bestellen..even niet. Voordatje het weet neem je te grote slokken en haal je de buurvrouw uit haar luisterconcentratie. In een andere hoek zie ik een ijsberende dichter. Duidelijk bezig met de voorbereidingen van zijn performance. Hij had een staartje….een bijna aangeplakte vette lok die heen en weer zwiepte. Hij droeg een brilletje zoals ik die van oudere schoolhoofden ken uit mijn kinderjaren.
Ik haat staartjes…zeker dichterstaartjes. Gedesignde looks noem ik het.
Het is inmiddels een komen en gaan van gevestigd en aankomend talent op de planken. De leeftijden varieeren…het lijkt erop dat de halve wereld een plek heeft gevonden in de dichtkunst.
Mijn hoofd begint te hangen na een zoveelste monoloog. Enkel verdrietige…..nee ..ongelukkige verhalen. Allemaal geschreven murmelend leed…alsof die kop over enkele ogenblikken onder de guillotine moet. Veel pijn en ongenoegen….en ik MOET luisteren. SSSSt hoor ik weer als een kind iets te gretig het zakje chips opengrist. Zo nu en dan een vermakelijk verhaal, waarin de onbevangenheid van de dichter me doet glimlachen. Even maar…want daarna is het weer raak. Ellende..oorlogen en hellevuur..doordrenkt met een vloek en een tier. Als het maar pijn doet – zie je ze denken.
Wat is dat toch met die dichters. Wat een leed om zo door het leven te moeten, en bijna dagelijks letters te vinden die de strop uiteindelijk nog eens harder aantrekken. Egoïstische martelaren zijn het…. Het is pauze……ik zucht en neem een grote slok. Verdomme…ik verslik me en proest het uit. Mijn happen naar lucht duurt zeker 3 minuten…..daarna werd de volgende sessie ingezet….

Vorige week zaterdag overleed Pierre Janssen (19 september 1926 – 27 oktober 2007).
Voor velen een onbekende. Voor mij een absoluut boegbeeld in de kunstpromotie.
Een aanstekelijke one-manshow, die niet meer uit je hersenpan te wissen viel voor allen die hem ooit mochten meemaken. Voor eenieder die meer wil weten over deze praatgrage tovernaar in de kunsten verwijs ik naar een artikel in de Gelderlander.

Het Lexor tejaatertje in Heerlen ligt er op een ijzig koude avond heerlijk warmpjes bij.  Op het programma, een avondje jazz van het betere soort. Geert Roelofs drums, Werner Lauscher Upr Bass, Michel Bisceglia piano en trompettist Bert Joris uit Antwerpen gaven alles wat ze in huis hadden voor een half gevulde zaal. Een breed idioom werd uit de kast gehaald, en het was weer effe wennen aan het alledaagse na twee bruisende sets van deze club giganten. Effe bijkletsen na afloop…oude bekenden weer eens zien na lange tijd….en veel gelachen. Een relaas wil ik de lezer niet onthouden. Het kon u nog wel eens van pas komen in de toekomst..zeker als het op rookgenot aankomt.
Zoals het er nu naar uitziet zal ook Nederland volgend jaar op de meeste openbare plekken verplicht nicotinevrij zijn. Het merendeel van onze laaglanders zal hier blij mee zijn…….ik niet!  Vooralsnog heet dat, want de plannen om definitief te stoppen willen maar niet lukken.
Bert Joris vertelde het volgende aanstekelijke verhaal: Hij was met regelmaat met een Weens orkest wereldwijd onderweg, en de orkestleider als verstokt roker had het maar al te vaak meer dan moeilijk als het om de rokersrestrictie’s op de luchthavens ging. Met hyperventilerende nervositeit baande hij zich na het uitchecken een weg naar buiten om er meteen maar twee in de mond te steken.
Dat moest maar eens afgelopen zijn dacht ie. In zijn koffers bevinden zich nu door hem zelf ontworpen stickers ( van behoorlijk formaat ) die hij stiekum in de no-smoking area’s aanplakt. Na die actie wordt er subiet door alle andere verslaafden dankbaar gebruik gemaakt, en kan er naar hartelust gerookt worden. Dat feestje kan natuurlijk niet al te lang duren want potige beveiligers maken snel een einde aan de olijke escape. Alle aanwezige handen worden in onschuld gewassen, en een vingerwijzend gebaar naar die ene grote sticker is het excuus. Da s nog eens vindingrijkheid.
en dit is die sticker……

Het kon niet uitblijven. Rita Verdonk zou Rita Verdonk niet zijn als ze niet met een weerwoord kwam na alle door haar aangerichte schade in de politiek. Ze zet definitief een rode streep door haar VVD lidmaatschap, en begint een nieuwe partij: TON.
TON staat voor Trots Op Nederland.
Voor mij is met deze doorgedraaide zwaargewicht alle uitzicht op ons Nederlandse politieke landschap verdwenen. Zo b r e e d heeft ze zich nog nooit gemaakt. De ton is gezet…….

Nog effe sputteren…

Vanavond bij Pauw en Witteman zat Karin Bloemen uitdedost als altijd aan tafel. Nog altijd een pruik van verse tortellini op haar hoofd. Behangen met kettingen en kralen als ware ze de medicijnvrouw van een grote Afrikaanse stam.
Ze gaf tekst en uitleg over haar laatste CD…12 jazzy standards zijn er op te vinden.
Ik heb NOOIT van miss Bloemen gehouden…nooit. En na vandaag wordt het alleen maar erger.
We zagen een fragment uit een van haar laaste tejatershows, waarin ze een persiflage bracht van een dronken Billy Holiday. Het nummer Loverman in een waggelende wandel naar de microfoon. In haar ene hand een peuk, de ander een glas appelsap. Ik heb me altijd afgevraagd of deze pastapruik ook een serieuze en pijnlijke kant in haar leven kan laten zien, zonder de draak te steken met dat wat ze de ware inspiratie voor haar werk noemt.
Zeg het met bloemen, maar dan wel in een GROTE vaas…

Gisteren kwam ik per toeval uit op een site waar jazzy karaoke files werden aangeboden – je moet er wel vet voor betalen, maar dan heb je wel wat.
Vooral als je een beetje met je stem wil freewheelen in de wereld van de djezz…is dit een gelegenheid je neus eens op de etalageruiten de drukken.
Je hebt de beschikking over een gesmeerde band, die een plekkie vinden in je kleine kamertje…en je alle ruimte geven breeduit te gorgelen met je stembanden..
Voor de krappe beurs kon ik er een paar gratis naar binnen halen. Summertime was er een van. Omdat het niet echt wilde vlotten met die zomer…heb ik m maar bezongen…

…tot 2010 moeten we het met m doen, Philip Struikel Freriks. Het contract met de NOS wordt verlengd, zo las ik vanmorgen in de krant.
Drie hele jaren om acht uur s avonds op de bank, gespitst helder blijven om de cryptische monologen van de hakkelaar te ontrafelen. Dat wordt een hele klus…
Voordat we het weten worden we allen bezoedeld met kromme niet-te-verstane poëzie, een taal die niets meer te maken heeft met datgene wat we gedisciplineerd vraten in de schoolbanken.
Een aantal dagen geleden gaf Freriks al een voorproefje op wat met zekerheid komen gaat, hij droeg een bril. Maar die hebben ze wijselijk snel weer afgenomen….hij was zó goed gepoetst dat de autocue in zijn brilleglazen te lezen viel.
Nee…dan vind ik een baard nog kunnen. Heb ik toch nog een link met vader Abraham die het zijn hele leven ook alleen maar over smurfen heeft gehad.

Het waren in die tijd nog de langspeelplaten waarvoor je met een gevulde beurs naar de winkel ging. Dat deed ik bijna maandelijks, weloverwogen had ik mijn keuze ruimschoots van te voren weten te maken. Jazzrock – dat was de bak waar ik zijn moest. Er werd door vrienden met regelmaat muziek uitgewisseld om zo de smaakmakers in dat genre helder te krijgen. Weather Report was voor mij DE ontdekking. Een gestoorde Jaco Pastorious, Wayne Shorter, Alex Acuna, Chester Thompson op drums..en niet te vergeten de architect van dit alles Josef Zawinul op Two ARP 2600 synthesizers, Rhodes electric piano, Yamaha grand piano en  Oberheim polyphonic synthesizer. Black Market was mijn eerste aankoop van deze fantastische band die me met koptelefoon heen en weer wisten te gooien, en voor eens en altijd duidelijk maakte dat muziek maken op dit niveau van een andere planeet moest komen. Daarna volgde de rest van het grote oeuvre…allemaal in diezelfde platenzaak in dat kleine dorp op het platteland. Ik voelde me met die vers gekochte buit een wereldburger van formaat, die bijna als enige in dat dorp de oren had om te snappen wat er in de stallen van de doorgedraaide Weather Reportfabriek gebeurde. Zappa had zijn plek in mijnplatenverzameling al gevonden, en ook Beefheart mocht ik als ik in mijn eentje thuis was graag op die veel te kleine stereo draaien.
Gisteren schrok ik dan ook vreselijk bij het horen van het nieuws dat Zawinul op 75 jarige leeftijd de wereld had verlaten. In juli van dit jaar nog zwaaide hij met muzikale spierballen de scepter met zijn Syndicate tijdens North Sea festival…en nu is ie niet meer.
Vandaar nog maar eens een link naar het goeie van toen: TEENTOWN met een absolute hoofdrol voor Jaco Pastorious